I.Ταξίδι στην Τυνησία

Airport, Tunisair

1η Σεπτεμβρίου 2006 και ξύπνησα νωρίς για τα δικά μου δεδομένα. Χιλιάδες χιλιόμετρα ανατολικά, η Εθνική ομάδα μπάσκετ ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει, στον πρώτο ημιτελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος μπάσκετ, την πανίσχυρη ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ενθουσιασμός, άγχος, αντικρουόμενα συναισθήματα που βασάνιζαν το μυαλό μου. Ένα κομμάτι του τουλάχιστον, γιατί πέρα από το ξεκάθαρο ενδιαφέρον μου για το παιχνίδι, το υπόλοιπο ήταν αλλού. Βιαζόμουν… Το παιχνίδι ξεκίνησε και πρόσφερε δυνατές συγκινήσεις από την αρχή κιόλας αλλά στα timeouts εγώ ετοίμαζα αποσκευές. Ο προπονητής σκεφτόταν την επόμενη αλλαγή και εγώ τι μπλουζάκια και λοιπά ρούχα να πάρω. Ταυτόχρονα πανηγύριζα κάθε καλάθι της Επίσημης αγαπημένης. Ααα ξέχασα να αναφέρω ότι την ίδια μέρα έφευγα για Τυνησία. Ταξίδι που είχα ετοιμάσει, με καλή παρέα, μέρες νωρίτερα και που θα ήταν το πρώτο ταξίδι μου εκτός της γηραιάς ηπείρου. Ο αγώνας τελείωσε και οι εκδηλώσεις χαράς έντονες. Θυμάμαι να βλέπω στο σταθμό των λεωφορείων, με τους άλλους επιβάτες για Αθήνα, ξανά και ξανά τις καλύτερες φάσεις. Ο ενθουσιασμός κόπασε για λίγο, καθώς τώρα είχα μπροστά μου ένα ταξίδι να επικεντρωθώ. Η Τυνησία πάντα φάνταζε σαν τόπος βγαλμένος από τις χίλιες και μία νύχτες και με αυτές τις σκέψεις, είπα κατευθείαν το ναι στο φίλο μου Γ.Κ., όταν μου πρότεινε το ταξίδι. Η προετοιμασία από μέρους μου ελάχιστη, καθώς θα πηγαίναμε με τουριστικό γραφείο. Εντάξει δεν τα προτιμώ τέτοια ταξίδια, καθώς είμαι περισσότερο λάτρης του ανεξάρτητου τουρισμού, αλλά δε βαριέσαι,σκεφτόμουν, καλή παρέα και όπως να ‘ναι. Από την άλλη η χώρα αυτή της βορείου Αφρικής είναι από τους πιο εύκολους προορισμούς του Μουσουλμανικού κόσμου, μια που είναι πολύ περισσότερο φιλελεύθεροι και ανοιχτοί προς τα ξένα ήθη. ( Όταν ταξίδεψα, η Αραβική Άνοιξη δεν ήταν ίσως καν ακόμη σκέψη στο μυαλό των ανθρώπων ). Οι ώρες στο λεωφορείο για Αθήνα πέρασαν όμορφα καθώς ονειρευόμουν ερήμους, καμήλες και Αραβική μουσική. Φτάνοντας Αθήνα με περίμενε ο φίλος μου στα ΚΤΕΛ και μετά πήγαμε από το σπίτι του, όπου μας περίμεναν και τα υπόλοιπα μέλη τη παρέας. Συνολικά θα ήμασταν 5 άτομα. Το αεροπλάνο θα έφευγε αργά το βράδυ, οπότε με την ησυχία μας επιβιβαστήκαμε στο αυτοκίνητο του Γ.Κ. και φύγαμε για το αεροδρόμιο.

Airport, Tunisair

Μέχρι να ανοίξει η πύλη επιβίβασης, πήραμε τα εισιτήρια και τα υπόλοιπα έγγραφα, από τον τουριστικό πράκτορα, κάναμε μια πρώτη γνωριμία με τους υπόλοιπου επιβάτες του group και φυσικά επισκεφτήκαμε τα duty free. Δυστυχώς η πτήση καθυστέρησε παρά πολύ και αντί να φύγουμε στις 00:40, καταλήξαμε να πετάμε κατά τις 02:30. Δεν μας πείραζε όμως καθώς όλοι ήμασταν σε εγρήγορση εν όψει του ταξιδιού. Το αεροσκάφος της Τunisair απογειώθηκε από τον αεροδιάδρομο του Ελ. Βενιζέλος με κατεύθυνση την πόλη Monastir της Τυνησίας. Η πτήση ήταν ιδιαίτερα ξεκούραστη, βοήθησε σε αυτό και η κούρασή μου από όλη την προηγούμενη ημέρα και μετά από κάποιες ώρες προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο του Monastir. Κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο με υποδέχτηκε η ζεστή ατμόσφαιρα της Τυνησίας. Ναι, είμαι στην Αφρική σκέφτηκα, προσπαθώντας συνάμα να εξοικειωθώ στο ξηρό Αφρικανικό περιβάλλον. Οι πρώτες εικόνες μου θύμισαν Ελληνικό περιφερειακό αεροδρόμιο σε ώρα αιχμής. Παντού κόσμος, απλά διαφορετικά ντυμένος απ’ ότι είχα συνηθίσει να βλέπω. Κελεμπίες, μονόχρωμες στην πλειοψηφία τους, άνθρωποι μελαμψοί, συνέθεταν ένα φόντο τόσο διαφορετικό. Ο ξεναγός μας, Έλληνας που έμενε χρόνια Τυνησία, μας υποδέχτηκε εγκάρδια και σύντομα καθόμασταν στο λεωφορείο. Το ταξίδι βλέπετε τώρα ξεκινούσε. Αφήσαμε λοιπόν πίσω μας τη γενέτειρα του Habib Bourguiba, πρώτου προέδρου της Δημοκρατίας της Τυνησίας με κατεύθυνση την ιερή πόλη των Μουσουλμάνων, την Καϊρουάν. Η κούραση είχε αρχίσει να με γονατίσει και μετά βίας άκουγα τις γενικές πληροφορίες και συμβουλές που μας έλεγε ο ξεναγός μας. Έκανε μια μικρή ιστορική αναδρομή από τότε που η Τυνησία ανεξαρτητοποιήθηκε από την Γαλλία, μας μίλησε για την ισοτιμία Ευρώ – Δηναρίου Τυνησίας και στάθηκε αρκετά στους ανθρώπους και ειδικά στο πόσο πιο φιλελεύθεροι είναι από τους υπόλοιπους Άραβες. Έτσι κύλησε η ώρα και φτάσαμε επιτέλους στο ξενοδοχείο La Kasbah,στην Καϊρουάν, στο οποίο θα μέναμε μέχρι το μεσημέρι της επόμενης μέρας. Το κρεββάτι μου εντυπωσιακό!!

Kairouan, hotel

Όπως εξάλλου και το όμορφα διακοσμημένο, με Αραβικής τεχνοτροπίας πλακίδια, δωμάτιο μου. Κόντευε να ξημερώσει, όταν με πήρε ο ύπνος. Τότε, μέσα στην απόλυτη ησυχία της νύχτας και καθώς πήγαινα από το στάδιο 1 του ύπνου στο στάδιο REM, άκουσα τον μουεζίνη να καλεί του πιστούς σε προσευχή. Ήταν μια μοναδική στιγμή που θυμάμαι ακόμη, καθώς δεν είχα βιώσει κάτι αντίστοιχο σε άλλα ταξίδια. Υπό το κάλεσμα του μουεζίνη και την επίδραση της κούρασης δεν άργησε να μου έρθει ο ύπνος…

 

 

Συνεχίζεται…

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s