III. Ντουζ, η πύλη της ερήμου

Tunisia, camels

Εκείνη την ημέρα την περίμενα πολύ. Ήμασταν επιτέλους στο νότο της Τυνησίας και στην πόλη Ντουζ. Η ιδέα της αχανούς ερήμου Σαχάρας με γοήτευε πάντοτε και αυτός ήταν ένας εξάλλου από του λόγους που αποφάσισα να κάνω το ταξίδι στη Τυνησία. Ως μιας εκ των νότιων πόλεων της Τυνησίας, η Ντουζ είχε κερδίσει επάξια το προσωνύμιο «Πύλη της Ερήμου». Παλιότερα εξυπηρετούσε τα καραβάνια που διέσχιζαν τη Σαχάρα, αλλά και τώρα αποτελεί σπουδαίο πόλο έλξης τουριστών. Τα περίπου 500000 φοινικόδεντρα, εκτός από μεγάλο κέντρο παραγωγής χουρμάδων, είναι ο λόγος που η πόλη είναι μια εκ των μεγαλύτερων οάσεων στην άκρη της ερήμου. Το δε φημισμένο διεθνές φεστιβάλ της Σαχάρας προσδίδει, με τις εκδηλώσεις του, κύρος στη μικρή κατά τ’άλλα κωμόπολη. Αγώνες με καμήλες, άλογα, εκδηλώσεις φολκλορικού περιεχομένου, παραδοσιακή μουσική συνθέτουν το πιο παλιό φεστιβάλ στη Τυνησία το οποίο δυστυχώς δεν πετύχαμε καθώς διοργανώνεται τέλη Δεκεμβρίου.

Το εγερτήριο ήταν λίγο πιο αργά, απ’ότι συνηθίζεται στα τουριστικά πακέτα διακοπών, οπότε μπορώ να πω ότι μετά από 2 μέρες ταξιδιού, κοιμήθηκα καλά για πρώτη φορά. Μόλις σηκώθηκα, ασυναίσθητα κοίταξα από το παράθυρό του δωματίου μου. Η θέα ήταν απλά μοναδική…

Tunisia, camels

Δεν ξέρω τι περίμενα να δω, όταν άκουγα για έρημο, δεν ξέρω τι συνειρμοί σχηματίζονται στο μυαλό σας όταν σκέφτεστε τη Σαχάρα, αλλά σίγουρα δεν ήμουν έτοιμος για αυτό που είδα. Ένας δρόμος, ένα τοιχίο και μετά έρημος, έρημος μέχρι το σημείο που έβλεπαν τα μάτια μου και ακόμη παραπέρα. Ένιωσα πολύ μικρός, πάρα πολύ μικρός μπροστά στην απεραντοσύνη της ερήμου που ξεκινούσε μπροστά μου. Λίγες καμήλες που περνούσαν εκείνη τη στιγμή συνέθεταν μια εικόνα που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. Καταλαβαίνετε λοιπόν τον ενθουσιασμό για εκείνη τη μέρα, καθώς το πρόγραμμα περιελάμβανε βόλτα με καμήλες. Πρωϊνό στα γρήγορα ( Το ξενοδοχείο el Mouradi είχε τρομερό μπουφέ ) και συνάντηση στο lobby του ξενοδοχείου, όπου μας δώσανε να φορέσουμε κελεμπίες. Περπατώντας βγήκαμε στο υπέροχο προαύλιο χώρου του ξενοδοχείου που ήταν κατάφυτος με εκατοντάδες φοινικόδεντρα. Όμορφες και διαφορετικές εικόνες βλέπαμε σε κάθε βήμα.

El Mouradi, Douz

Για τις κελεμπίες τα σχόλια και τα γέλια, όπως φαντάζεστε, δε λείψανε για το πόσο κομψοί ήμασταν, φορώντας τις άνετες αραβικές ενδυμασίες, ήταν άλλωστε κάτι καινούργιο για όλους μας. Όπως και τα τουρμπάνια που φορούσαμε και μας προστάτευαν από την ηλιακή ακτινοβολία. Αποδείχθηκαν όμως εξαιρετικά χρήσιμα στο ζεστό και ξηρό περιβάλλον του Τυνησιακού νότου. Περπατώντας λίγο παρακάτω, σε ένα κυκλικό κόμβο, ένα τεράστιο ομοίωμα κλειδιού οριοθετούσε την αρχή της αχανούς Σαχάρας. Το κλειδί της πύλης της ερήμου.

Douz, Tunisia

Μαζεμένοι όλοι, γύρω από τον ξεναγό μας, όπως κάνουν στα ταξιδιωτικά γκρουπ, ενημερωθήκαμε για την επικείμενη δραστηριότητα μας. Αυτή περιελάμβανε μια αρκετά μεγάλη, μιας ώρας περίπου, βόλτα με καμήλες. Ήδη πριν από εμάς ήταν συγκεντρωμένοι δεκάδες καμηλιέρηδες, που από το πρωί είχαν συγκεντρώσει τα ζώα τους και περίμεναν στωικά, κάτω από τον καυτό ήλιο τους τουρίστες. Όταν φτάσαμε ταξιδιώτες από άλλα γραφεία ήδη είχαν ανέβει ή προσπαθούσαν να ανέβουν στα συμπαθητικά αυτά θηλαστικά. Και λέω προσπαθούσαν καθώς η διαδικασία ανάβασης σε μια καμήλα είναι αρκετά ιδιαίτερη. Σηκώνει αρχικά τα πίσω της πόδια, οπότε ο αναβάτης πρέπει να λυγίσει το κορμό του προς τα πίσω για να μην πέσει και μετά τα μπροστά. Αν κρατιέστε καλά από το σαμάρι της και με λίγη προσοχή, δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα να ανεβείτε και να ξεκινήσετε έτσι μια υπέροχη βόλτα!!

Tunisia, camels

Οι καμήλες που ανεβήκαμε ήταν του είδους δρομάδα, αυτές που έχουν μια καμπούρα, σε αντίθεση με τις βακτριανές που έχουν δυο. Μη έχοντας δει από κοντά άλλη φορά καμήλα εντυπωσιάστηκα! Κυρίως γιατί είναι υπέροχα ζώα. Αντέχουν τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες της ερήμου και γενικά είναι πολύ υπάκουες. Έτσι ανεβήκαμε και εμείς, ένας- ένας στην καμήλα του, άλλος πιο εύκολα, άλλος πιο δύσκολα, ξεκινώντας την πορεία μας στην Σαχάρα σαν τα παλιά τα καραβάνια. Οι καμήλες προχωρούσαν νωχελικά με το χαρακτηριστικό τους βάδισμα και εμείς κουνιόμασταν ρυθμικά κρατώντας την καμπούρα τους. Μόνοι μας πηγαίναμε, τόσο ήρεμες ήταν. Απλά, ακολουθούσαν η μια την άλλη και μπροστά ήταν το αφεντικό τους. Προχωρώντας βαθιά στην έρημο όπου και αν κοιτούσαμε βλέπαμε άμμο και αμμόλοφους. Μαγική εικόνα, από αυτές που μου έμειναν και με είχαν ξεσηκώσει αρχικά να κάνω το ταξίδι. Η Σαχάρα ( ένα μικρό τμήμα της ) απλώνονταν μπροστά μου….

 

Συνεχίζεται… 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s