IV. Η μαγευτική έρημος στο νότο της Τυνησίας

Camels

Μία μαγική βόλτα στη Έρημο μόλις είχε ξεκινήσει. Βέβαια χρειαζόμουν λίγο χρόνο να προσαρμοστώ, στο να κάθομαι πάνω σε μια καμήλα, άλλα το αργό χαρακτηριστικό βάδισμα της με ευνοούσε. Για όσους δεν το ξέρετε, το υπέροχο αυτό ζώο κινεί ταυτόχρονα τα πόδια, πρώτα από την μία πλευρά και μετά από την άλλη. Το σώμα μου ακολουθούσε ρυθμικά το βηματισμό της, σε μια αέναη κίνηση. Και η καμήλα ήρεμη, υπό το φως του καυτού ήλιου, συνέχιζε αδιάφορα να περπατά. Να περπατά δίχως να ενδιαφέρεται για μένα που την ίδια ώρα κρατιόμουν δυνατά, προσπαθώντας συνάμα να βολευτώ σε μια καλή θέση. Υπέροχα ζώα πραγματικά. Η έρημος γύρω μας απλωνόταν, όπως σιγά σιγά προχωρούσαμε στα βάθη της. Το καραβάνι μας ήταν αρκετά μεγάλο και έτσι όπως κινούμασταν, ανταλλάζαμε τις φωτογραφικές μας μηχανές για να βγάλουμε ο ένας φωτογραφίες τον άλλον! Γελούσαμε και πειραζόμασταν, καθώς φαινόταν το πόσο άσχετοι ήμασταν, σε ότι αφορά το καβάλημα καμήλας.

Camels

Camel riding

Ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για όλους μας και ταυτόχρονα κάτι το απίστευτα οικείο. Ίσως γιατί μέσα από τον κινηματογράφο είχαμε, λίγο πολύ, συνηθίσει σε τέτοιες εικόνες. Πράγματι, πριν ταξιδέψω Τυνησία, μόνο μέσα από ντοκιμαντέρ και από ταινίες είχα δει τη έρημο και τις καμήλες. Από εκεί είχα γοητευτεί, από είχε δημιουργηθεί η επιθυμία μου να ταξιδέψω σε εκείνα τα μέρη. Και τώρα εκείνες οι εικόνες γινόντουσαν βιώματα. Τώρα ζούσα κάτι, που θα μπορούσα να πω ότι ήταν και όνειρό μου. Εικόνες από την ταινία ο »Λώρενς της Αραβίας», ασυναίσθητα ερχόταν στο μυαλό μου και συνάμα η μουσική, εκείνη η υπέροχη μουσική της ταινίας, συνόδευε τη βόλτα μας. Μια βόλτα βγαλμένη μέσα από τις χίλιες και μια νύχτες των παραμυθιών. Είχαμε προχωρήσει πολύ μέσα στην έρημο, όταν ο οδηγός μας έδωσε το σύνθημα να σταματήσουμε. Μία μία οι καμήλες σκύβανε και καθότανε στην καυτή άμμο, την ίδια ώρα που εμείς βρίσκαμε μια ευκαιρία να ξεμουδιάσουμε. Σταματημένοι έτσι, στη μέση της ερήμου, σταθήκαμε να θαυμάσουμε την έρημο που μας περιτριγύριζε.

Desert

Τα συναισθήματα, ποικίλα. Από τη μια χαρά και ευφορία, που αξιώθηκα να δω από κοντά ένα τόσο διαφορετικό κομμάτι του πλανήτη μας. Από την άλλη δέος και θαυμασμό, για το πόσο μικρός φαινόμουν μπροστά στην ατέλειωτη Σαχάρα. Μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι μου έβλεπα άμμο και αμμόλοφους, ο ένας μετά τον άλλο, σαν κύματα. Μια θάλασσα από άμμο, αυτή ήταν η εικόνα που μου ερχόταν στο μυαλό, αρκετά ταιριαστή θα έλεγα αφού και οι καμήλες λέγονται και »πλοία της ερήμου». Καθισμένοι αρχίσαμε να τραβάμε φωτογραφίες, να σχολιάζουμε τις εντυπώσεις μας, αλλά και να δεχόμαστε τα πειράγματα των ντόπιων. Για τους άντρες, που θα πάτε με τη σύντροφό σας, πρέπει να σας πω ότι θα δεχτείτε προτάσεις να τις δώσετε. Οι ντόπιοι θα δίνουν δεκάδες καμήλες για αντάλλαγμα και σε κάθε σας όχι, θα ανεβάζουν τον αριθμό.

Camels

Με τέτοια αστεία και πειράγματα, ήρθε η ώρα να ανεβούμε ξανά στις καμήλες μας για το δρόμο του γυρισμού. Η θερμοκρασία πλησίαζε του 44 βαθμούς. Ωστόσο λόγω του ξηρού κλίματος δεν μπορώ να πω ότι την αισθανόμουν τόσο πολύ! Με όμορφες αναμνήσεις γυρίσαμε στο σημείο που είχαμε ξεκινήσει, όπου και αποχωριστήκαμε ο καθένας την καμήλα του. Κάποιοι από την ομάδα γύρισαν ξενοδοχείο, η παρέα μου ωστόσο και εγώ πήγαμε για μια ακόμη δραστηριότητα, πτήση με ανεμόπτερο. Ένας Ιταλός που έμενε χρόνια Τυνησία είχε την επιχείρηση και έναντι, όχι ιδιαίτερα μεγάλου αντιτίμου, σου έκανε βόλτα πάνω από τη Σαχάρα. Τα ανεμόπτερα ήταν 2 θέσεων και στο πίσω μέρος τους είχαν την έλικα.

Glider

Ένας ένας με τη σειρά μας κάναμε τη βόλτα, που οφείλω να πω ότι ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και αξιόλογη. Η θέα από ψηλά ήταν μοναδική και η εικόνα της ερήμου ανεπανάληπτη. Το μέγεθος της ασύλληπτο, παρά το μεγάλο ύψος που πετούσαμε. Το που τελείωνε η έρημος (αν τελείωνε) στο ορίζοντα, απλά δεν το βλέπαμε. Κάποιοι νομάδες με τα ζώα τους φαινόταν από ψηλά σαν κουκκίδες που χάνονταν μέσα στη άμμο. Σε μια στροφή φάνηκε και το ξενοδοχείο μας να ξεπροβάλει μέσα από τον κατάφυτο, με χουρμαδιές, κήπο του. Πραγματικά την χάρηκα την πτήση

Desert form above

El Mouradi hotel, Douz

Την υπόλοιπη μέρα, ήμασταν ελεύθεροι από το πρόγραμμα του γραφείου, ωστόσο η κούραση ήταν τέτοια που δεν μας άφηνε πολλά περιθώρια. Μετά το φαγητό ( και την ήττα της εθνικής μπάσκετ στο τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος ), ο χρόνος μας πέρασε παρέα στην πισίνα και το χαμάμ του El Mouradi. Λίγο πριν βραδιάσει, πήγαμε για μια σύντομη βόλτα στην πόλη, αλλά γυρίσαμε νωρίς! Θα ήθελα να έμενα περισσότερο Ντουζ για να την περπατήσω, αλλά τα οργανωμένα ταξίδια δεν έχουν τέτοιες χρονικές πολυτέλειες. Η τελευταία μέρα μας στη Ντουζ ήταν και η καλύτερη μέχρι την ώρα εκείνη! Την επομένη αναχωρούσαμε για την Τοζέρ και η διαδρομή θα ήταν ενδιαφέρουσα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s